Afgelopen week hebben we ook de uitslag van de bult van Lola’s schouder gekregen. Ook dit is kwaadaardig… mastceltumor. Volgends de dierenarts zou dit agressief zijn. Inmiddels heb ik ook andere meningen hierover gevonden.
We konden kiezen om Lola nogmaals te opereren en eventueel haar schouder en pootje te laten amputeren. Wij hebben gekozen om haar enkel nog te verwennen. Of het is hopeloos en dan moet ze de tijd die ze heeft, fijn hebben… En als het toch nog meevalt, is dat een lange tijd. Gelukkig was de dierenarts het met onze mening eens. Een dag later vertelde ze mij, dat ze zo blij is dat wij de baasjes van dit meisje zijn. Ze had niet staan trappelen voor nog een operatie.
En genieten dat doet ze, kluiven op een nylabone. Sinds een paar dagen heeft ze dit speelgoed ontdekt.
Knuffelen…. iets wat ze heerlijk vindt. Je wordt een paar maal daags helemaal door deze dame afgelebberd.
Samen met Basco op de stoel…
En tot slot heerlijk spelen in de tuin met Kipa en Basco.
En nu nog hopen en duimen dat dit verwen-project nog heel lang mag duren. Dit meiske verdiend het toch zo.
OK ze is ook ondeugend. Helemaal zindelijk is ze niet. Ze geeft niet aan als ze naar buiten moet, dus af en toe doet ze binnen haar behoefte en ligt daarna onschuldig op de bank (wat ze eigenlijk ook niet mag). Maar ja boos worden op dit meiske…. nee dat lukt ons niet. Dus dweilen we vloer, wassen het kleedje en zetten Lola op de grond.
En iedere dag met Lola in ons huisje…. voelt als een kadootje.
